یلدا

رفت پا ییز و گذشت آذر و آمد اول ماه دی و رونق برف و سرما

کوه از بس که سفید است وزده سربه فلک گوئیا خیمه یار است چنین پا برجاست

وه چه زیباست به اندام شجر چادر بخت قامت سرو بود همچو عروسی زیبا

همچو قند یل بلورند تمام اشجار کز همین صحنه بود نقش بهارش پیدا

از کلاهی که بود بر سر آدم برفی شاد مانند همه کودک و پیر و برنا

شب نشینی بود وشب چره و محفل گرم تخمه و کشمش و بادام و کدوی حلوا

هندوانه بود و پسته و سیب و گردو سنجد و خربزه و چای و انار و خرما

دوستان این همه نعمت به شما ارزانی بود قدر امشب شما بدانید و بنشینید تا فردا

و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن و برای تو گریستن ... !

 و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن و برای تو گریستن ... !

 ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگیست ... !

بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست ... !

چه زیباست بخاطر تو زیستن ...

ثانیه ها را با تو نفس کشیدن ... زندگی را برای تو خواستن ... !

چه زیباست عاشقانه ها را برای تو سرودن ... !

 بدون تو چه محال و نا ممکن است زندگی... ! 

 چه زیباست بیقراری برای لحظه ی آمدن و بوئیدنت ... !

برای با تو بودن و با تو ماندن ... برای با هم یکی شدن ... !

به ادامه مطلب بروید